“Ser uno con todo lo viviente, volver, en un feliz olvido de sí mismo, al todo de la naturaleza" (Hölderlin)
YO PUEDO
Paseo á beira do río Xuvia. Pintura de Manolo Carballeira
jueves, 4 de diciembre de 2014
viernes, 28 de noviembre de 2014
miércoles, 26 de noviembre de 2014
El conocimiento propio es un proceso
Interesante este artículo de "El libro de la vida" cuyo autor es Krishnamurti ,dice así:
""Para comprender los innumerables problemas que tiene cada uno de nosotros, ¿no es esencial que haya conocimiento propio?. Esa percepción alerta respecto de uno mismo es una de las cosas más difíciles que hay; no significa un aislamiento, un retirarse del mundo. Obviamente es necesario que nos conozcamos, pero ello no implica que hayamos de separarnos de nuestras relaciones.Sería, por cierto, un error pensar que uno puede conocerse a sí mismo de una manera significativa, completa, plena , mediante el aislamiento, la exclusión, o acudiendo a algún psicólogo o a algún sacerdote; o que puede aprender conocimiento propio por medio de un libro. El conocimiento propio es un proceso, no es un fin en sí mismo; y para conocernos debemos estar atentos a nosotros mismos en la acción, la cual es relación.. Uno se descubre a sí mismo, no en el aislamiento, no en el retiro, sino en la relación: relación con la sociedad, con nuestra esposa, nuestro marido, nuestro hermano; relación con la humanidad. Pero descubrir como reaccionamos, cuáles son nuestras respuestas, requiere un extraordinario estado de alerta mental, una notable agudeza de percepción."
lunes, 17 de noviembre de 2014
Recordando, mirando el baúl brota un poema
Poema
Se siente tu claridad
hasta en los ojos cerrados,
-presencia que no se ve-
acariciando los párpados.
Salinas
Aquí estoy acompañado de testigos tuyos
de pequeños hermosos testigos tuyos
acompañado un poco digo de tu ausencia
Es como tenerte en sueños
cada cosa tiene la forma exacta de tu distancia
mi mirada que te mira en sueños
en fin es como tenerte sin tenerte y teniéndote
en todo lo que oigo en todo lo que miro soñando o sueño mirando me confundo
cuando veo lo feliz que puedo estar contigo aunque tú no estés
y me hayas enviado tu ausencia a habitar en mis testigos tuyos
en mis pequeños hermosos testigos tuyos
De repente todo es tu voz que dice algo que dijiste hace días
y tu voz es la forma de tu ausencia tu voz
eres tú cuando te oigo en el sueño en que vivo ahora
que me envías tu ausencia a conversar
me pregunto a veces no en este instante que solo interrogo
a los testigos a los pequeños testigos tuyos
a veces me pregunto si con tu ausencia me envías noticias tuyas
que me llegan con retraso
pero no me importa porque ahora te siento tan nosotros
me siento tan tu cómplice
te siento tan mi cómplice
que soy el sueño que sueñan tus testigos cuando duermo y sueño que ellos duermen.
Se siente tu claridad
hasta en los ojos cerrados,
-presencia que no se ve-
acariciando los párpados.
Salinas
Aquí estoy acompañado de testigos tuyos
de pequeños hermosos testigos tuyos
acompañado un poco digo de tu ausencia
Es como tenerte en sueños
cada cosa tiene la forma exacta de tu distancia
mi mirada que te mira en sueños
en fin es como tenerte sin tenerte y teniéndote
en todo lo que oigo en todo lo que miro soñando o sueño mirando me confundo
cuando veo lo feliz que puedo estar contigo aunque tú no estés
y me hayas enviado tu ausencia a habitar en mis testigos tuyos
en mis pequeños hermosos testigos tuyos
De repente todo es tu voz que dice algo que dijiste hace días
y tu voz es la forma de tu ausencia tu voz
eres tú cuando te oigo en el sueño en que vivo ahora
que me envías tu ausencia a conversar
me pregunto a veces no en este instante que solo interrogo
a los testigos a los pequeños testigos tuyos
a veces me pregunto si con tu ausencia me envías noticias tuyas
que me llegan con retraso
pero no me importa porque ahora te siento tan nosotros
me siento tan tu cómplice
te siento tan mi cómplice
que soy el sueño que sueñan tus testigos cuando duermo y sueño que ellos duermen.
(DARÍO JARAMILLO)
viernes, 14 de noviembre de 2014
domingo, 12 de enero de 2014
sábado, 11 de enero de 2014
jueves, 2 de enero de 2014
Me gusta el sol y el poema "lluvia" de Federico García Lorca
La lluvia tiene un vago secreto de ternura,
algo de soñolencia resignada y amable,
una música humilde se despierta con ella
que hace vibrar el alma dormida del paisaje.
Es un besar azul que recibe la Tierra,
el mito primitivo que vuelve a realizarse.
El contacto ya frío de cielo y tierra viejos
con una mansedumbre de atardecer constante.
Es la aurora del fruto. La que nos trae las flores
y nos unge de espíritu santo de los mares.
La que derrama vida sobre las sementeras
y en el alma tristeza de lo que no se sabe.
La nostalgia terrible de una vida perdida,
el fatal sentimiento de haber nacido tarde,
o la ilusión inquieta de un mañana imposible
con la inquietud cercana del color de la carne.
El amor se despierta en el gris de su ritmo,
nuestro cielo interior tiene un triunfo de sangre,
pero nuestro optimismo se convierte en tristeza
al contemplar las gotas muertas en los cristales.
Y son las gotas: ojos de infinito que miran
al infinito blanco que les sirvió de madre.
Cada gota de lluvia tiembla en el cristal turbio
y le dejan divinas heridas de diamante.
Son poetas del agua que han visto y que meditan
lo que la muchedumbre de los ríos no sabe.
¡Oh lluvia silenciosa, sin tormentas ni vientos,
lluvia mansa y serena de esquila y luz suave,
lluvia buena y pacifica que eres la verdadera,
la que llorosa y triste sobre las cosas caes!
¡Oh lluvia franciscana que llevas a tus gotas
almas de fuentes claras y humildes manantiales!
Cuando sobre los campos desciendes lentamente
las rosas de mi pecho con tus sonidos abres.
El canto primitivo que dices al silencio
y la historia sonora que cuentas al ramaje
los comenta llorando mi corazón desierto
en un negro y profundo pentagrama sin clave.
Mi alma tiene tristeza de la lluvia serena,
tristeza resignada de cosa irrealizable,
tengo en el horizonte un lucero encendido
y el corazón me impide que corra a contemplarte.
¡Oh lluvia silenciosa que los árboles aman
y eres sobre el piano dulzura emocionante;
das al alma las mismas nieblas y resonancias
que pones en el alma dormida del paisaje!
martes, 31 de diciembre de 2013
Que nadie se rinda
NO TE RINDAS
No te rindas, aún estás a tiempo
De alcanzar y comenzar de nuevo,
Aceptar tus sombras,
Enterrar tus miedos,
Liberar el lastre,
Retomar el vuelo.
No te rindas que la vida es eso,
Continuar el viaje,
Perseguir tus sueños,
Destrabar el tiempo,
Correr los escombros,
Y destapar el cielo.
No te rindas, por favor no cedas,
Aunque el frío queme,
Aunque el miedo muerda,
Aunque el sol se esconda,
Y se calle el viento,
Aún hay fuego en tu alma
Aún hay vida en tus sueños.
Porque la vida es tuya y tuyo también el deseo
Porque lo has querido y porque te quiero
Porque existe el vino y el amor, es cierto.
Porque no hay heridas que no cure el tiempo.
Abrir las puertas,
Quitar los cerrojos,
Abandonar las murallas que te protegieron,
Vivir la vida y aceptar el reto,
Recuperar la risa,
Ensayar un canto,
Bajar la guardia y extender las manos
Desplegar las alas
E intentar de nuevo,
Celebrar la vida y retomar los cielos.
No te rindas, por favor no cedas,
Aunque el frío queme,
Aunque el miedo muerda,
Aunque el sol se ponga y se calle el viento,
Aún hay fuego en tu alma,
Aún hay vida en tus sueños
Porque cada día es un comienzo nuevo,
Porque esta es la hora y el mejor momento.
Porque no estás solo, porque yo te quiero.
(Mario Benedetti)
domingo, 29 de diciembre de 2013
Comienza con lo que tienes y por supuesto con lo que ERES...
"No dejes que termine el día sin haber crecido un poco,
Sin haber sido feliz, sin haber aumentado tus sueños.
No te dejes vencer por el desaliento.
No permitas que nadie te quite el derecho a expresarte.
No abandones las ansias de hacer de tu vida algo
extraordinario."
(Walt Whitman)
viernes, 27 de diciembre de 2013
A caminar por el mundo...Feliz 2014
CAMINAR
Busco el beso la revolución
Un mensaje que hable más de amor
Las caricias para el corazón
De esta tierra que alguien lo rompió.
Busco el gesto lleno de valor
Que nos traiga el cuento y la versión
Dónde el lobo que nos engañó
Mira al niño y le pide perdón
Caminar, poner sonrisa a cada paso y respirar
será bonito lo que quede por llegar
mirar al frente y no bajar la vista nunca más
Busco el viento que traiga esa voz
que se lleve al pésimo escritor
de este cuento que no nos durmió
robando el sueño así nos desveló
Caminar poner sonrisa a cada paso y respirar
será bonito lo que quede por llegar
mirar al frente y no bajar la vista nunca más
Retirar la cara rara la que no deja avanzar
quitar los miedos que se vayan a pasear
y que septiembre no nos quite la ilusión jamás
Voy caminando...
Y a esta herida le queda un rato todavía
Despertar y que pase la verdad
Llegó la hora de empezar
A caminar poner sonrisa cada paso y respirar
Será bonito lo que quede por llegar
Mirar al frente y no bajar la vista nunca más
Retirar la cara rara la que no deja avanzar
Quitar los miedos que se vayan a pasear
Y que septiembre no nos quite la ilusión jamás
Caminar...
y que ese cuento no nos quite la ilusión jamás.
Un mensaje que hable más de amor
Las caricias para el corazón
De esta tierra que alguien lo rompió.
Busco el gesto lleno de valor
Que nos traiga el cuento y la versión
Dónde el lobo que nos engañó
Mira al niño y le pide perdón
Caminar, poner sonrisa a cada paso y respirar
será bonito lo que quede por llegar
mirar al frente y no bajar la vista nunca más
Busco el viento que traiga esa voz
que se lleve al pésimo escritor
de este cuento que no nos durmió
robando el sueño así nos desveló
Caminar poner sonrisa a cada paso y respirar
será bonito lo que quede por llegar
mirar al frente y no bajar la vista nunca más
Retirar la cara rara la que no deja avanzar
quitar los miedos que se vayan a pasear
y que septiembre no nos quite la ilusión jamás
Voy caminando...
Y a esta herida le queda un rato todavía
Despertar y que pase la verdad
Llegó la hora de empezar
A caminar poner sonrisa cada paso y respirar
Será bonito lo que quede por llegar
Mirar al frente y no bajar la vista nunca más
Retirar la cara rara la que no deja avanzar
Quitar los miedos que se vayan a pasear
Y que septiembre no nos quite la ilusión jamás
Caminar...
y que ese cuento no nos quite la ilusión jamás.
viernes, 20 de diciembre de 2013
Shaun Tan en su estudio
Un artista enorme de una profunda humanidad.
Un lujo poder ver sus manos en movimiento... dibujando...pensando...
De plena actualidad su libro "Emigrantes". Un libro desgarrador, intemporal y universal.
viernes, 6 de diciembre de 2013
Imágenes, canciones...nuestras
jueves, 21 de noviembre de 2013
ASPIRO A SOÑAR DESPIERTA...
Con aire fresco de mar
Curo feridas e loitos
Que sexan poucas ou moitos
É necesario sanar
E vendo o mundo rodar
Dando tumbos de vencido
Dou por perdido o perdido
E recollo o que quedou
E co que me queda vou
Seguindo o meu percorrido
Para seguir camiñando
Fago noite na esperanza
Apóiome nas lembranzas
E aliméntome de sons
E nútrome das cancións
Que dan cor a esta existencia
Evitando a disidencia
Dun obrigado vivir
Que me fan chorar e rir
Que me instalan na insurxencia
E quero bailar ao ritmo
Do que vive ilusionado
E coa voz do silenciado
Cantar quero con paixón
Coa querenza e coa emoción
Da que non pretende nada
Máis que seguir namorada
Mentres quede corazón
Aspiro a soñar esperta
Para facer máis levadeiro
Este treito traizoeiro
que garda unha fin incerta
e cantar a gorxa aberta
e deseñar utopías
para encher de luz os días
en que o sol non me sorrí
en que non te teño a ti
para inspirarme melodías
E así seguirei rimando
No medio do bombardeo
Emulando o canso reo
Reconvertido en poeta
Que ten o fóra por meta
E ten o dentro baleiro
Un ollar sempre tristeiro
E o pensamento no ar
Onde voa o meu cantar
Onde non hai carcereiro
Invocando a redención
Neste recuncho do mundo
Faise o meu cantar profundo
Como a terra en ultramar
Coro faise o meu cantar
Ao saberme secundada
Aínda sendo abandeirada
Dos que as levan de perder
É por eles que hei morrer
Sentíndome acompañada
E na liberdade áurea
Do melódico elemento
Baila a risa co lamento
E o cego co soñador
O paria co gañador
e o rebelde co castrado
que, co sentir mutilado,
ignora aquilo que eu sei
por el é que eu berrarei
para velo liberado
miércoles, 20 de noviembre de 2013
Binta Y La Gran Idea (2004) Cortometraje
Me llegó al corazón y me lo abrió. Lo comparto. Gracias a mi prima por mostrármelo.
miércoles, 13 de noviembre de 2013
"La poesía para mi es una ventana, cada vez que me acerco a ella se abre por su cuenta. Yo me siento allí. Miro. Canto. Grito. Lloro. Me cuelgo a la imagen de los árboles, y sé que en la otra parte de la ventana hay un espacio y alguien que está escuchando. Alguien que podrá haber dentro de 200 años o habrá existido hace 300 años. No importa. La ventana es un instrumento para relacionarse con la existencia, con la existencia en su extendido significado."
Forugh Farrojzad
Escritora y poeta iraní, (1935-1967)
La ley del espejo: Comentario de Darío Lostado
“LA LEY DEL ESPEJO”
“Cuando nos molestan mucho
ciertos defectos o comportamientos de los demás, podemos deducir con toda
seguridad que ESOS
MISMOS son
los nuestros, aunque estén retenidos o reprimidos subconscientemente. Cuanto más nos desagradan (los
ajenos) es porque más nos duelen los propios.
Yo sé que cuesta creer y
admitir lo que estoy diciendo. Pero invito a quienes se resistan a aceptarlo,
que se
observen con TOTAL y ABSOLUTA SINCERIDAD. No es necesario que lo
reconozcan en público. Basta que cada uno lo vea en sí mismo.
Si observas bien, verás que
a veces, ese defecto que tanto
te molesta en alguien y te da “vergüenza ajena”, es porque en el fondo “sientes”, “recuerdas”, muy subconscientemente que en
algunas ocasiones tú fuiste así o te comportaste así. Por eso sientes la vergüenza ajena. Si
no, ¿por qué habrías de sentirla?
¿Por qué habrían
de enojarte ciertos defectos o formas de conducta, si no fueran el reflejo de los tuyos? Verse con su peor cara en el espejo de los otros nos
causa mucha MOLESTIA Y RABIA. Y
así solemos expresarlo.
Al recriminar y rechazar esos defectos en los demás, parecería que esas actitudes fueran lo más ajeno e impensable en nosotros (una manera de defensa psicológica ante lo que no nos permitimos a nosotros mismos). Y ciertamente que es una manera de expresar que no queremos tener dichos defectos. Pero nuestro rechazo molesto y enojoso es señal de que AÚN ESTÁ PRESENTE, DE ALGUNA MANERA, EN NOSOTROS, si no en nuestra actividad del momento, sí al menos, como recuerdo del pasado o como una tendencia en el subconsciente.
Al recriminar y rechazar esos defectos en los demás, parecería que esas actitudes fueran lo más ajeno e impensable en nosotros (una manera de defensa psicológica ante lo que no nos permitimos a nosotros mismos). Y ciertamente que es una manera de expresar que no queremos tener dichos defectos. Pero nuestro rechazo molesto y enojoso es señal de que AÚN ESTÁ PRESENTE, DE ALGUNA MANERA, EN NOSOTROS, si no en nuestra actividad del momento, sí al menos, como recuerdo del pasado o como una tendencia en el subconsciente.
Una vez más, insisto en que,
aunque a muchas personas les parezca difícil aceptarlo, la experiencia de
quienes una y otra vez hemos hecho un examen muy sinceramente honesto y serio,
nos demuestra que es totalmente exacto.
Cuesta mucho ser sincero y
honesto consigo mismo, al admitir que debilidades y fragilidades que nos
disgustan y mortifican no sólo son defectos de los demás sino también nuestros. Cuando vemos que también nosotros tenemos los defectos que nos
molestan en los otros, necesariamente nos hacemos mucho más comprensivos e
indulgentes. Uno
de los defectos humanos más generalizados es justamente la desaprobación, la crítica y
la condena. Falta
tolerancia, benignidad e indulgencia.
En la historia de la
Humanidad se han cometido las mayores atrocidades, por falta de comprensión y
tolerancia. En las relaciones humanas, tanto entre amigos como en la misma
familia, es muy frecuente la
rigidez e intransigencia.
Cuando te sientas muy molesto
por los defectos de los otros, MÍRATE ADENTRO. Obsérvate. Puede ser una buena
ayuda para corregirte y mejorarte. Y sobre todo será un buen camino para
comprender a los demás y aceptarlos.
AUTOR: Darío Lostado.
sábado, 9 de noviembre de 2013
ZAZ (Subtítulos en español)
Canción que se sensibiliza con las personas enfermas de alzheimer.
Emotiva canción...
Emotiva canción...
martes, 11 de diciembre de 2012
DÁMASO ALONSO O CARLOS. CARLOS O DÁMASO ALONSO...
quería preguntarte, preguntarme tu secreto;
convencerme de que los ríos resbalan
hacia un anhelo y viven;
y que cada uno nace y muere distinto
(lo mismo que a ti te llaman Carlos).
por qué anhelas, hacia qué resbalas, para qué vives.
Dímelo, río,
y dime, di, por qué te llaman Carlos.
(genero, especie...)
y qué eran, qué significaban «fluir», «fluido», «fluente»;
qué instante era tu instante
cuál de tus mil reflejos, tú; reflejo absoluto
yo quería indagar el último recinto de tu vida
tu unicidad, esa alma de agua única,
por la que te conocen por Carlos.
que fluye entre edificios nobles,
a Minerva sagrados y entre hangares
que anuncios y consignas coronan.
Y el río fluye y fluye, indiferente.
A veces, suburbana, verde, una sonrisilla
de hierba se distiende, pegada a la ribera.
Yo me he sentado allí, sobre la hierba quemada
del invierno para pensar por qué los ríos
siempre anhelan futuro, como tú lento y gris.
Y para preguntarte por qué te llaman Carlos.
y no escuchabas a tu amante extático
que te miraba preguntándote
como miramos a nuestra primera enamorada para saber si le fluye
un alma por los ojos,
y si en su sima el mundo será todo luz blanca
o si acaso su sonreír es sólo eso: una boca amarga que besa.
Así te preguntaba: como le preguntamos a Dios en la sombra
de los quince años,
entre fiebres oscuras y los días -qué verano- tan lentos.
Yo quería que me revelaras el secreto de la vida
y de tu vida, y por qué te llamaban Carlos.
contemplando el fluir de este río...
Un río es agua, lágrimas: mas no sé quién las llora.
El río Carlos es una tristeza gris, mas no sé quién la llora.
Pero sé que la tristeza es gris y fluye.
Porque sólo fluye en el mundo la tristeza.
Todo lo que fluye es lágrimas.
Todo lo que fluye es tristeza, y no sabemos de dónde viene la tristeza.
Como yo no sé quién te llora, río Carlos,
como yo no sé por qué eres una tristeza
ni por qué te llaman Carlos.
a contemplar el misterio fluyente de este río,
y he pasado muchas horas preguntándome, preguntándote.
Preguntando a este río, gris lo mismo que un dios;
preguntándome, como se le pregunta a un dios triste:
¿qué buscan los ríos? ¿qué es un río?
Dime, dime qué eres, qué buscas,
río, y por qué te llaman Carlos.
un río de tristeza gris,
con lentos puentes grises,
como estructuras funerales grises.
Tengo frío en el alma y en los pies.
Y el sol se pone.
Ha debido pasar mucho tiempo.
Ha debido pasar el tiempo lento, lento,
minutos, siglos, eras.
Ha debido pasar toda la pena del mundo,
como un tiempo lentísimo.
Han debido pasar todas las lágrimas del mundo,
como un río indiferente.
Ha debido pasar mucho tiempo, amigos míos,
mucho tiempo
desde que yo me senté aquí en la orilla,
a orillas de esta tristeza, de este
río al que le llamaban Dámaso, digo, Carlos.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)









